Tuesday, 29 November 2016

Patrick and Dakota

My brother Jayaraman and I toured the USA in July-August 2015. Mostly we visited our relatives, and met some friends. We visited some museums – and a memorial : what I’d like to call a Science Yatra. But we also had some fun. When we visited Ramanujam, our cousin’s son, in Rockville, Maryland, which is near the US capital Washington, DC, we went with him to Harper’s Ferry in the neighboring state of West Virginia, for a day of zip-line adventure.

A zip-line is literally a rope between two trees (or perhaps, in more adventurous versions, two cliffs with a canyon between them). Ziplines seem to have become a popular daytime activity recently. I don’t remember any in the 1990s, which I mostly spent in the US. I spent three years in College Station, TX, where my adventures were mostly exams, homework and occassionally playing basketball. Then I spent three months in Phoenix, Arizona – and had two wonderful vacations.

Once to Yellowstone National Park, 1200 miles from Phoenix; I rented a car and drove most of that distance back and forth, and since most of my earlier car trips were twenty miles or less, driving was the major adventure. The second time was a trip to Las Vegas where I kept my money, and to the Grand Canyon, where I kept my footing - I hiked a mile down the canyon in very slipppery shoes, cheerfully reassuring my friend Anil Annadatta that it was less dangerous than it looked, and avoided all talk of insurance or last wills.

I moved to Seattle in September 1994, and in the five years there, I developed a love of nature and outdoor sports and activities – whitewater rafting and skydiving were perhaps the two most adventurous things I did. I tried skiing a couple of times, but the cold put me off, even more than the several falls on hard concrete when I tried roller blading in Texas. At various times, I tried water skiing, kayaking, rock climbing (indoors only), paragliding once. The one activity that never appealed is bungee jumping. I wanted to go scuba diving, but never overcame the inertia. Someday. I’ll never forgive myself for not yet whitewater rafting either on the Brahmaputra, or in the much nearer Coorg part of Karnataka.

The zipline was new. While in California a fortnight earlier, I saw an ad for zipline through the canopies of the Sequoia forest, but I had some logistical difficulty renting a car, so reluctantly didn’t try it. When Ramanujam suggested we zipline when we visited him, I jumped at the chance and roped (sorry) my brother in.

Ramanujam had already been on other zipline tours in more scenic places apparently. He wanted to zipline over deep ravines or rapids with the occassional crocodile snapping at his heels. That morning at Harper’s Ferry, even the mosquitos were taking it easy.

So he was a little disappointed. But Jayaram and I were quite excited. And the whole trip was totally enhanced because of the constant chit chat and banter of our guides, Patrick and Dakota. Guides in America, especially on outdoor activities, are often a delight. Most of them have a terrific sense of humor (their school teachers and family members may disagree vehemently), and are trying to liven up the situation. During this visit, I found quite a few docents in museums quite informative and delightful. Our bus driver, in LA, from our hotel in Anaheim to Universal Studios in Hollywood, would have been a successful standup comedian in the 1980s or 1990s. (Today’s standup comedians seem far more vulgar and politically partisan).

Patrick and Dakota knew their jobs, but they were intent on jokes from the start. And they kicked off with self deprecating sardarji type jokes popular in India, but about West Virginia – which is not far from the capital Washington DC, but has a reputation as a rustic rural state. The popular silly stereotypes about West Virginians is that they are poor, uneducated, not sophisiticated, ungrammatical, casual about hygiene,etc. In Texas, they talk about Louisiana and Arkansas thus, in Louisiana (and perhaps Arkansas) they mock Alabama, and in Alabama they mock Mississipi. In Seattle, they mocked small towns like Enumclaw and Bothell. No different from the bhadralok of Calcutta mocking Biharis ; or Bangaloreans and Bombaywallas snobbing over the rest of India. No doubt the people of Mississipi and Bothell pine away in their beds, lamenting their inability to learn from the morality of Hollywood or the gentle civility of New York.

So Patrick shoots: “How do we know that a West Viriginan invented the toothbrush?” Dakota answers, “Anyone else would have called it a teethbrush.” 

“Why are the fences in West Virginia like the US Congress?” “Because they are all crooked and pointing at each other.”

Patrick, Gopu and Dakota

Fences in West Viriginia

And on and on. On the bus, on the walk from the bus to the trees, on the treeposts, while we waited for each person to zip off to the next tree, all the way. Jayaram and I cracked a few jokes we knew too, and they had a few chuckles. It’s amazing how much care they took to suit up each person, make sure all their straps and buckles are in place, went through a back and forth protocol over walkie talkies, and ensured that every safety precaution was followed. For anyone who grew up traveling on bus footboards in India, and see the utter chaos of our traffic, the disregard for safety among construction workers, drivers, pedestrians, electricians, even parents for their children, American safety standards are amazing. Patrick repeatedly warned Ramanujan from mindlessly fiddling with his buckle – “That’s the only thing keeping you from falling off the rope . Fiddle once more and I will let you off the group, and you will have to walk back from here,” he warned. It worked. Jayaram said there were people at Niagara falls who simply refunded your money and wouldn’t let you on the boat if you didn’t wear a life jacket. At Kanyakumari, on the ferry from the mainland to Viveknanda Rock, they barely have enough life jackets for each person, and half the passengers wont put them on. No one cares.
Being silly

A beautiful spot, from the tree top platform -
Virigina, Maryland and West Virginia meet here

Here are some videos of us ziplining at Harper's Ferry

The diligence and the sense of humor go well beyond adventure tours. I visited quite a few museums in the US, in what I’d like to call a Science Yatra and the docents who guided us around were quite excellent too. On Sunday, I guided some school teachers from Trichy around the Bronze and Amaravati and Sculpture galleries of the Egmore museum, on Badri Seshadri’s recommendation. They enjoyed it, though they could only see a selection of exhibits, in the two hours that I wandered around with them. Only the Tamil and History teachers stayed with me, the Science teachers were interested in other things. I will write about docents separately.

My other adventure essays
  1. America, the beautiful 
  2. Skydiving 

You might enjoy these other essays on my American tour also
  1. Science Yatra
  2. Sophie Wilson - at the Computer History Museum
  3. San Francisco Botanical Gardens
  4. At Stanford Universtiy - The first Google Computer
  5. At the Library of Congress - ஞானதேவதைகள்
  6. தோண்டாமை

Thursday, 10 November 2016

தடை கேளு தடை கேளு

நேற்று இரவு எட்டுமணி முதல் தமிழி மொழியில் இரண்டு சுழி ண மூன்று சுழி ன தடை செய்யப்பட்டுள்ளது என்று பிரதமர் மோடி அறிவித்துள்ளார்.

இவ்விறு எழுத்துக்களையும் ஆதார் அட்டையில்லாத எழுத்தாளர்கள் தவறாக பயன்படுத்துவதாகவும், தமிழ் இலக்கியத்தில் பிண்ணவீணத்துவம், மாயணிலைமெய்த்துவம், வநிகபேராசைத்துவம், மதச்சார்ப்பற்ற ஆண்மீகம், முற்போக்கு பெண்மீகம் போன்ற இலக்கிய சீரழிப்பு நடைகளை பாகிஸ்தான் ராணுவமும் ஏகாதிப்பத்திய அமெரிக்க கார்ப்பரேட் சக்திகளும், பாரதநாடு முழுக்க அவிழ்த்துவிடுவதாகவும், அந்த சதியை முறிக்கவே இத்திட்டம் என்றும் மத்திய அரசு விளக்கியுள்ளது. தற்காலிகமாக ணகரமும் னகரமும் நவீன தமிழிலன்றி, சுழியில்லாத தமிழ் பிராம்மி என்னும் சங்க கால தமிழ் லிபியில் எழுதவேண்டும் என்றும் மேலும் மோடி அறிவித்துள்ளார்.

இந்த அதிரடி அறிவிப்பிற்கு தமிழ் படிப்போர் சிலர் ஆதரித்தும் சிலர்  எதிர்த்தும் பேசியுள்ளனர். ஆனால் கொஞ்சம் கூட தமிழே படிக்காதவர்களிடம் இது பிரம்மாண்ட சச்சரவை கிளப்பியுள்ளது. ஹிந்திக்காரன் மோடிக்கு தமிழை திருத்த எந்த அதிகாரமும் கிடையாது என்று கொந்தளித்த சிலரை மறுத்து, காசியில் சாகித்ய அகாடமி விருதை வாபஸ் செய்யாத சில ஹிந்தி புலவர்கள் “மோடி பேசும் குஜராத்தியை ஹிந்தியென்று நினைப்பது மிகவும் தவறு. அவர் ஆங்கிலத்தில் ஈஜ் அப் டூயிங் பிஜினஜ் என்று சொல்வது கூட குஜராத்தி எழுத்தில் தான்,” என்று பதிவு செய்துள்ளனர்.  இந்திய பிரதமரை அவமதிப்பது போல் இந்த கருத்து உள்ளது என, மோடியின் ஆதரவாளர்கள் கொந்தளிக்க, ஒரு அமெரிக்க நிருபர், “ஜார்ஜ் புஷ் பேசும் ஆங்கிலமே பல நேரம் குஜராத்தி மாதிரி தான் இருக்கும், இதுவே அதிபர்களுக்கு அழகு,” என்று சொன்னதால், சச்சரவு அடங்கியது.

“மோடிக்கு என் அரசியல் ஆதரவு இல்லை எனினும், இதை நான் வரவேற்கிறேன்,” என்று எதிர்பாரமால் அப்போலோவுக்கு வந்த அன்னா ஹசாரே கருத்து கூறியுள்ளார். அங்கு வந்திருந்த புலவர் கீழ்பாக்கம் கிளவிவளவன், ஹசாரேவை சும்மா விடவில்லை. “அண்ணா என்ற மராட்டியிலும் தமிழிலும் உள்ள சொல்லை விட்டுவிட்டு அன்னா என்று இரண்டு சுழியில் எழுதுவது தானே காரணம்? அதற்கு பழிவாங்கத்தானே இந்த னண ஒழிப்பை ஆதரிக்கிறீர்கள்?” என்று கேள்விக்கணைக்களை போன வருடத்து மழைப்போல் மாரியாய் பொழிந்தார். அண்ணா ஹசாரேவுக்கு மூன்று சுழியா என்று சில் பத்திரிகை நிருபர்களும், தமிழகத்தில் ஒரு மூன்று சுழி அண்ணாவுக்கு தான் இடமுண்டு என்று, வேறு சிலரும், பத்திரிகையை படிக்கிறதே ஜாஸ்தி இதுல சுழியெல்லாம் எவன்டா எண்ணுவான் என்று வாசகர்களும் வெவ்வேறு விதம் பேசிக்கொல்கிறார்கள். ஆனால் இது மேட்டுக்குடி மனப்பான்மை என்று கண்டித்து இனிமேல் கச்சேரிகளிலும் எச்சேரிகளிலும் சரிகமபதநி என்பதற்கு பதில் சரிகமபதனி என்றே பாடப்போவதாக பிரபல பாடகர் கிருட்டிநந் செந்நையில் அறிவுத்துள்ளார்.

இரண்டு என்ற சொல்லில் மூன்று சுழி ணவும் மூன்று என்ற சொல்லில் இரண்டு சுழி னவும் இருப்பதே தமிழில் எண்ணும் எழுத்தும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்தவை என்று கணித நிபுணர் நகுபோலியன் முகநூலில் சொல்ல, நகுபோலியன் யார் என்று சிலர் கூகிளில் தேட, கங்கைக்கொண்டசோழபுரத்து கலங்கரை விளக்கை நோக்கி ஒரு வரலாற்று ஆர்வல படை புறப்பட்டுள்ளது.

இந்த தடைக்கு பொருளாதார காரணங்களும் உண்டா என்ற கேள்விக்கு நிதி அமைச்சர் அருந் ஜெட்லீ ஆமோதித்து பதிலளித்துள்ளார். தமிழக அச்சுகளின் மை சீனதேசத்தில் தயாரிப்பதாகவும், சுழிகளால் மை மிகவும் அதிகமாக செலவாகிறதென்றும், வெளிநாட்டில் இருந்து கருப்பு பணம் மட்டுமே பாரதம் வரவேண்டுமே தவிற கருப்பு மை வரக்கூடாது என்ற தேசபக்தி உள்ளோர் சுழியில்லாத எழுத்துக்களை பயன்படுத்த வேண்டும் என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்.

மேக் இன் இண்டியா, மந்நிக்கவும், மேக் இந் இந்திய திட்டத்தில் இந்தியாவிலேயே மார்ச் 2017 முதல் தயார் செய்யப்படும் என்றும், அதன்பின் மீண்டும் சுழித்த ணன அறிமுகமாகும் என்று ஜெட்லீ கூறினார். இதை கேட்டு கோடம்பாக்கம் புருடாபாடியபெருங்கடுங்கோ ஒரு நியாயமான கேள்வியை எழுப்பின்னார். நான்கு சுழி ஐந்து சுழியுள்ள கன்னட தெலுங்கு மொழிகளுக்கும் இந்த தடைவிதிக்கப்படுமா என்பதே அக்கேள்வி. வெறும் கேள்வியாக கேட்காமல் ஒரு கட்டுரையாக எழுதி பத்தாயிரம் பிரதி எடுத்து தமிழகமெங்கும் பலச்சுவர்களில் மார்ட்டின் லூத்துர் போல் அறிவிப்பாகவே ஒட்டிவிட்டார். கேள்வி நியாயமாக இருந்தாலும், அதற்கு ஏன் “மூலம் விரைவீக்கம்” என்று தலைப்பிடபட்டுள்ளது என்று சிலர் ஐயம் எழுப்ப, அது ஒரு பசைசெய்தபிசை (paste-orical blunder) என்று பெருங்கடுங்கோ பெருங்கடுங்கோபத்தில் கர்ஜித்தார். தமிழக மீநவர்களையும் அந்றாடண்காச்சிகளையும் இது எப்படி பாதிக்கும் என்பதே முக்கியமென்றும் அசம்பாவிதமான தலைப்பு முக்கியமில்லை என்றும் அவர் கடிந்துள்ளார். அவர் எழுப்பிய கேள்விகளுக்கு சூடான பதிலை கிரிஷ் கர்நாடு கூறியுள்ளார். தான் கன்னடத்தில் நேராக எழுதினால் அதுக்கு யாருக்கும் புரியாதென்றும் சுழித்து சுழித்து எழுதுவதே இலக்கியம் என்றும் கூறியுள்ளார். கேள்வியையும் பதிலையும் தமிழகத்திலும் கர்நாடகத்திலும் யாரும் கண்டுகொள்ளாவிடினும், மலையாளத்தில் இந்த உரையாடல் எட்டாயிரம் பிரதிகள் விற்றுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

தமிழ் இலக்கிய மன்றங்களிலும் பத்திரிகைகளிலும் தர்க்கவாதம் செய்ய வேண்டிய கருத்தை போஸ்டர்வாதம் செய்யலாமா என்று வாசகர் ஒருவர் தமிழ் இலக்கிய இதழ்களுக்கு கடிதம் அனுப்ப, இரண்டு தமிழ் எழுத்தார்களையாவது தமிழ் துரோகி என்று திட்டினால்தான் அந்த விவாதத்தையே எங்கள் இதழ்களில் அனுமதிப்போம் என்று பதிப்பாளர்கள் கண்டிப்பாக பதிலளித்துள்ளனர்.

சர்வதேச அளவுக்கு சர்ச்சை நீடித்துள்ளது. இரண்டு சுழி மட்டுமே தன் பெயரிலிருந்தாலும், கார்ப்பரேட் பெருமுதலாளிகளின் ஆதரவினால் மூன்று சுழியை தன் பெயரில் வைத்துக்கொண்ட ஹிலரி கிள்ண்டனை வீழ்த்தியது தன்னுடைய பேச்சுத்திறமைக்கும் நிர்வாக ஆற்றலுக்கும் சான்று என்று அமெரிக்க தேர்தலில் வென்ற டொனால்டு டிரம்ப் கூறியுள்ளார்.


மற்ற முயல் கர்ஜனைகள்
1. எழுத்தாளர்களின் குத்துச்சண்டை
2. பண்டைக்கால பாண்டுரங்கன் கல்வெட்டு
3. லகள ரகளை
4. முயல்கர்ஜனை
5. ஹிட்லர் மகன்

Monday, 7 November 2016

நல்வினை பெயல்நீர்

The English version of this essay, On Human Kindness, is here
2014இல் ஆங்கிலத்தில் நான் எழுதிய பதிவின் தமிழாக்கம்.

சமீபத்தில் (ஜனவரி 2014இல்) குஜராத் சென்றேன். அங்குள்ள மக்களின் அன்பும் உதவியும் விருந்தோம்பலும் பெருந்தன்மையும் நெகிழ வைத்தது. குஜராத்தில் மட்டுமல்ல, புனேவிலும், ஹைதராபதிலும், சென்னைக்கு திரும்பி வந்தபின், நம் ஊரிலும். சுகமான பயணத்தையோ பொழுதையோ கெடுக்க ஒரு அற்ப செயலோ, கடின சொல்லோ போதும். நாவினால் பட்ட வடு நல்ல அனுபவத்தில் நஞ்சை கலக்கும். யானோ உத்தமன்? பல முறை யானே கள்வன். பலமுறை பட்ட வலியுமுண்டு. ஆனால் அறிமுகமற்ற நல்லோரும் வல்லோரும் புது நண்பர்களும் தன்னலமற்ற உதவி செய்து உபசரித்து அன்பாக பேசி எண்ணற்ற முறை மலைக்கவைத்துள்ளனர். இயற்கை காட்சிகளின் எழிலை ரசிப்பதும் இன்சுவை விருந்தை ருசிப்பதும் கண்கவர்ந்த கலையில் திளைப்பதும் நன்றே. அதனினும் நன்றே, நன்றி அறிந்து, நயம்பட நவில்தல்.

பெறுக பெறுபவை பிசகற பெற்றபின்
நவில்க நன்றியை நன்று

என்ற எழுதாகிளவியை என்னுள் ஆய்ந்து, நொந்து நூடுல்ஸாய் போன உள்ளங்களுக்கு கொஞ்சம் நீவி நீவி நெகிழ்ந்து நவில்கிறேன்.

முகம் சுளித்துக்கொண்டே நல்லுதவி பெற்றேன் பூஜ் நகரில். ரயில் பயணச்சீட்டை அச்செடுக்க தேடிச்சென்றால் ஒரு கணினி/அச்சு/இணையம் கடை தேட மேலும்கீழும் அலைந்து, ஒரு பயண ஏற்பாட்டாளர் கடையில் வழிகேட்க நுழைந்தேன். அவரே இணையத்தில் பார்த்து சீட்டை அச்செடுத்து கொடுத்து நான் காசு நீட்ட, பாரதியாரை சுண்டுவிரலால் வினவின நம்பூதிரி போல் என்னை ஒரு விரல் காட்டி துரத்திவிட்டார். முருகனை நாவல் பழம் கேட்க, யாளி மாம்பழம் கொடுத்த கதை.

ஏனோ நல்வினைகளை விட அநீதிகளே நம் மனதில் நீண்ட காலம் நிற்கிறது. இனிய உளவாத இன்னாத கூறுதலே எளிமையாய் உள்ளதே, ஏன்? பொறுத்து பூமி ஏதும் ஆளவேண்டாம், சிறுதுன்பத்தை தாங்கி ஒரு நிமிடம் நாவினை அடக்கி, உறுமாமல் இருத்தலே போதும்.

நண்பர்களின் நல்லுள்ளமும் நற்சொல்லும், எம்முறை கேளிர் எவ்வழி அறிதும் என்று கேட்க முடியாத மாற்றாரும், நம் உள்ளத்து செம்புலத்தில் பெயல்நீராய் நல்வினை பொழிய, நம் ஊடகங்களிலும் மன்றங்களிலும் சினமும் வெறுப்பும் அசூயையும் தலைவிரித்து ஆடுகின்றன. அதைவிட கொடுமை சுற்றாரையும் சூழ்ந்தோரையும் வசைபாடுதல்; அவரிடம் வசை படுதல்.

சமீபமாக ஒன்றும் வசை படவில்லை, திட்டவில்லை, சபிக்கவில்லை. இரண்டு மாதங்களாக அன்பு மழையிலும்,  பாராட்டு தென்றலிலும், புகழார பூமாரியிலும் திளைத்து  திணறி மலைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆயினும் அவ்வப்பொழுது சம்பந்தமில்லாமல் கோவமும் குரோதமும் பொங்கி வருகிறது. நல்லவேளை, சீக்கிரமே சித்தம் தெளிந்து சிரித்து விடுகிறேன். “When it is a deep, dark November in your soul”,  (“கார்த்திகை மாத கார்மேகம் ஆன்மாவை கறுக்கும்போது”) என்று மோபி டிக் நாவலில் ஹெர்மன் மெல்வில் எழுதினார். செம்பரிதி சுடர்வீசும் அன்புசூழ் உலகில் ஆன்மா ஏன் கறுக்கவேண்டுமோ?

நீங்கள் இந்த கட்டுரையை ரசித்தால், இவற்றையும் ரசிக்கக்கூடும்

Sunday, 30 October 2016

On Slavery - Lincoln and Ellenborough

Most of us can recognize only one of the three people in the photo above – Abraham Lincoln, called the Great Emancipator by Americans, because he ended slavery in the United States – and gave freedom to black people (there were no white or Red Indian (Native American) slaves in the US). He was so staunchly against slavery, he launched a Civil War against the Confederacy, the group of Southern States which seceded from the USA, because they wanted to continue slavery. Lincoln was appalled at the brutality and inhumanity of Slavery, and his fellow abolitionists were inspired by the book “Uncle Tom’s Cabin” written by a brave compassionate woman, Harriet Beecher Stowe.

This is a popular narrative. But some questions are rarely asked. Why doesn’t the United States celebrate Independence Day to commemorate the end of slavery, rather than the end of colonialism and British Rule? And why didn’t Lincoln grant women, even white women, the right to vote? And why didn’t Stowe ask for this right (Was it more controversial than slavery? Would it have also led to secession by the Confederacy? Women in the USA got the right to vote in the 1920s. Is that date not more suitably American Independence day?)

But what fascinates me equally is that such questions never arise among Indians about Indian history. Or about the abolition of slavery ANYWHERE else! Colonialism and slavery were both rampant in the nineteenth century. Why do we never hear about any other Emancipator or about any other nation that abolished slavery? How many did so before Lincoln?

Is it only historical if a war is waged?

Hence the photo above. Indian history after 1947, focuses on how Gandhi led the Congress in a freedom struggle against British Rule. The rhetoric often used is that Gandhi and other freedom fighters ended the “Slave mentality” of the Indians. Such fierce rhetoric shines in the poetry of Subramanya Bharathi, the speeches of Bala Gangadhara Tilak, the sermons of Vivekananda, and books and essays innumerable. But the British ended slavery throughout the British Empire in 1833 except in territory held by the East India Company. In 1843, slavery was abolished in the Company’s territory. Hence the Earl of Ellenborough, the Englishman in the picture above. He was Governor General in 1843. Indians know August 15, 1947 – the day British colonialism officially ended. But shouldn’t we celebrate April 7, 1843 when the British Parliament passed The Indian Slavery Act and abolished the terrible practice, not with a war, but with the stroke of a pen? Notice that this was only in the East India Company’s territories – the Presidencies of Madras, Bombay and Bengal. The Mughals still ruled in Delhi and there were other kingdoms throughout India, where slavery continued. There were some Company officers who opposed the abolition of slavery, because among powerful Hindus and Muslims, abolition “would be seen as interference in traditional structures ”!!!

I never read about this in school, in history books, in a newspaper, in magazines, or any other forum. “The British enslaved us” is the popular rhetoric. Not one word in gratitude or even acknowledgement by Gandhi, Nehru, Patel, Rajaji, Vivekananda, Bharati, Tagore or any historian that I know of. One would think there had never been any slavery in India. The Wikipedia web page for the Earl of Ellenborough, in its current form and content, doesn’t mention that the abolition of Slavery. The Wikipedia web page for the Indian Slavery Act mentions neither Ellenborough nor Sir Robert Peel, who was Prime Minister of England when this Act was passed. How much credit do they deserve?

Most countries abolished slavery without a civil war in the 19th century. Most countries fought against colonialism and acquired some sort of freedom – often they were ruled by much worse, more brutal, more incompetent dictators than the European colonists. The end of colonialism usually replaced the earlier white European aristocracy (only some were aristocrats in Europe) with brown, black or yellow aristocrats (more commonly, kleptocrats). I don’t know if a single Asian African or Latin American colony acquired freedom by a revolutionary war. Almost all were accidents of history. After 1776, I think the only two colonialisms that truly ended because of war, were Napoleon’s and Hitler’s colonizations of Europe.

The third person in the picture above explains this silence. This was Sultan Saud bin Abdulaziz al Saud, of the royal family whose name adorns Saudi Arabia. He abolished Slavery in his Sultanate in 1962. They were the last major nation to end slavery. His Wikipedia page doesn’t mention it either. I had to check the Abolition of Slavery wikipedia page to check the year. You would think he would be at least half as famous as Lincoln and that it was an accomplishment. Perhaps his mistake was not waging a war to end slavery. As was Ellenborough’s or Peel’s. India was outraged that the Republic of South Africa enforced apartheid in 1961 – so much that we cut off diplomatic relations and refused to play cricket with them). But the nation that burnt and boycotted mill clothes from Manchester never refused a drop of Arab oil.

One would think Ellenborough would at least appeal to ardent Hindus as the first English Hindutva Governor General – for bringing the gates of the Somnath temple from Ghazni.

More accurately, this says something to me about the human thought process. Neither Elleborough nor Abdulaziz bin Saud have  a constituency. No Hindu or Muslim in India wants to look  back at slavery, or abolition. No Gandhian, Congressman or Indian politician benefits from acknowledging it. No historian could sell a book about it. Anyone who speaks well of anything England did has a “slave mentality.” We’d rather salute Lincoln and Gandhi get on with it.

Here are links to Wikipedia pages mentioned above
A Timeline of the Abolition of Slavery

If this essay appalled you for its ridiculous admiration of one aspect of British rule, these essays may outrage you even more
2. Trautmann on Francis Whyte Ellis (Chennai pattanathu Elleesan)

Wednesday, 12 October 2016

பத்து அத்தையின் தேங்காய் சாதம்

“கோபாலா, பத்து மாதிரி யாரும் சமைக்கமுடியாது. விதவிதமா என்னென்னெவோ பண்ணுவா. வித்தியாசமா ஏதாவது பதார்த்தம் வேணும்ணா அவளை கேளு, பிரமாதமா பண்ணித்தருவா, சொல்லித்தருவா.” இப்படி சொன்னது சரோஜா பாட்டி. இந்திராம்மாவின் தளிகையை பற்றி ஒன்றுமே சமீபமாக வரவில்லையே என்று கேட்போருக்கு, இந்திராம்மாவின் பல குருக்களில் பத்து அத்தைக்கே முதலிடன் என்று, இதன்பால் ஸூப சாஸனமாக தெரிவிக்க படுகிறது.

சரோஜா பாட்டியும் பத்து அத்தையும் -2003ல்

பத்து அத்தை, கோபு, தேவசேனா - 2006ல்
பத்மாவதி என் தாயார் புஷ்பாவின் அத்தை. எனக்கு அத்தை பாட்டி. ஆனாலும் பத்து அத்தை என்றுதான் அழைப்பது வழக்கம்; அம்மா அப்படிதானே அழைப்பாள். பத்மாவதியின் தாயார் கனகவல்லி. என் தாத்தா வெங்கடாதிரியின் பெரியம்மா. கொள்ளுப்பாட்டி என்று அழைக்கவேண்டும். பாட்டி சரோஜா வெங்காடதிரி அவரை கனகவல்லி பெரியம்மா என்று அழைப்பார். நாங்களும் அவ்வழியே.

நாங்கள் மயிலாப்பூர் சிஐடி காலனியில் வாழ்ந்து வந்தபோது அம்மாவின் உறவினர்கள் அடிக்கடி வந்து போவார்கள். 1981இல் அம்மர் இறந்த பின், செல்பேசியுகத்தில் தொலைபேசிகளை போல், வரவுகள் மலிவடைந்தன. சிங்கசித்தப்பா என்று நாங்கள் அழைக்கும் சின்ன தாத்தா அழகியசிங்கர் மட்டும் அடிக்கடி வருவார். 1986ல் சரோஜா பாட்டி மாம்பலத்தில் ஒரு வீட்டில் வாடகைக்கு வந்தார். நாங்களும் கோடம்பாக்கத்தில் குடிபுக, சரோஜா பாட்டியை பார்க்கும் போது பத்து அத்தையையும் கனகவல்லி பெரியம்மாவையும் பார்ப்போம். இருபது வயதில் பேரனாகிய நான் மஞ்சத்தில் சுறுசுறுப்புடன் படுத்து டிவி பார்க்க, பூஜை புனஸ்காரம் எடுபடி வேலை செய்துவிட்டு அறுபது வயது சரோஜா பாட்டி நாற்காலியில் அமர்ந்து காற்றுவாங்க, எண்பத்தி ஏழு வயது கனகவல்லி பெரியம்மா பம்பரமாய் சுற்றிவந்து சமையல் செய்வாள்.

1990களில் சரோஜா பாட்டி,
கனகவல்லி பெரியம்மா, ஜெயலட்சுமி பெரியம்மா

சரோஜா பாட்டி பிசிபேளேபாத் பிரம்மராட்சசி. குழந்தை பருவத்தில் எங்கள் மூவருக்கும், தனக்கு முன் உக்காரவைத்து, ததிபாணடியன் கதை சொல்லிக்கொண்டே நெய் பருப்புப்பொடி ரசம் கலந்த சாதத்தை, ஆளுக்கொரு உருண்டை மாற்றி மாற்றி தருவாள். இதுதான் மிகப்பழைய நினைவு. என்னவெல்லாமோ பாட்டி சமைத்தாலும், காலங்களில் வசந்தத்தை 

போல் சாதங்களில் பிசிபேளேபாத் நா ஓச்சும்.

2004ல் சரோஜா பாட்டி எங்கள் கோடம்பாக்க இல்லத்தில் தங்க வந்தாள். பூண்டி விஜயகோடி வம்சமே பாட்டியை தரிசனம் காண எங்கள் வீட்டிற்கு படையெடுத்தது. 1980களில் மலிந்தது 2004ல் பொலிந்தது. “மன்னி” என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்துக்கொண்டே பத்து அத்தையும் வந்தாள். அப்படி வந்த ஒரு தருணம்தான் மேற்கண் பாட்டி கொடுத்த பத்து அத்தை விபூஷண பட்டம்.

விஜயகோடி வம்சத்தில் அருட்பெரும் சமையல் கலைக்கு தனிப்பெரும் பெருமை. அம்மா புஷ்பா கறியமுதின் கலைவாணி. பெரியம்மா ஜெயலட்சுமி சாம்பார் சரஸ்வதி. சாம்பான் என்று ஒருமையில் பெயர் சாம்பார் என்று பன்மையில் பெயரெடுத்தது இந்த பெரியம்மாவின் கைவண்ணத்தினால் என்று வரலாற்று வல்லுனர்கள் செப்பேட்டில் எதேனும் குறிப்புகள் கண்டுபிடித்தால், முழுதும் நம்பலாம். 1970களில் கேகேநகாருக்கு செல்லும்போது மாலை சிற்றுண்டியாக ரமணி சித்தி செய்த சப்பாத்தி உருளைகிழங்கை மத்தளம் கொட்டி வரிசங்கம் அங்கூதி மைத்துனன் நம்பி மதுசூதனன் வந்து அருந்தாத நாட்களில் அவன் சார்ப்பில் நாங்கள் அருந்தி மகிழ்வோம். ஒவ்வொன்றாக நால்வரையும் அழைத்துச்சென்றுவிட்டான். பத்துவோடு ஐவரானர். நிற்க.

மீண்டும் 2004க்கு பின்சொல்வோம். அமெரிக்காவிலிருந்து வரதராஜன் மாமா வந்திருந்தார். பத்துவும் ஒரு வாரம் தங்க வந்தாள். தம்பி ஜெயராமன் விருந்து கேட்க – இல்லை பத்துவிடம் கட்டளையிட – ஒரு நாள் தேங்காய் சாதமும் எலுமிச்சை சாதமும் செய்தாள் பத்து.
பொதுவாக எனக்கு புளியோதரை தயிர்சாதம் தவிர இவ்வவகை கலந்த சாதங்கள் பிடிக்காது. குறிப்பாக எலுமிச்சை தேங்காய் சாதங்கள் யார் செய்தாலும் கொஞ்சம் சுமார் தான். எலுமிச்சை சாதம் சில நேரம் பச்சடியோடும் வருவலோடும் நன்றாயிருக்கும். தேங்காயும் சாதமும் திமுக-பாஜக கூட்டணி போல் என்றுமே சந்தேக சமாச்சாரம். சேரக்கூடாதது என்று இறையனார் தருமியை கேட்டால் தேங்காயும் சாதமும் என்று சொன்னால் நக்கீரர் கூட அதில் சொற்குற்றம் பொருட்குற்றம் சொல்லமாட்டார் நினைத்தேன்.

பத்து அத்தை ஃபுட்பால் ஆடி பார்த்ததில்லை. அவள் கால்வண்னம் கண்டிலாத நான் அன்று கைவண்ணம் கண்டுகொண்டேன். எலுமிச்சை சாதத்தை எலைமிச்சம் வைக்காமல் உண்டு களித்தோம்.

தேங்காய் சாதம்? பாத்திரம் பாணாலி கரண்டியெல்லாம் விட்டுவைத்தது தான் அதிசயம். அதை போல் ஒரு தேங்காய் சாதம் என்றும் ருசித்ததில்லை. சேரக்கூடாதது என்று நினைத்திருந்தவை செம்புல பெயல் நீர் போல கலந்திருந்தன.

உவமையே புலவனின் ஆயுதம். ராமராவண யுத்தத்தை வர்ணிக்க வால்மீகி உவமைக்கு தடுமாறினார். வான் என்ன வடிவம்? கடலுக்கு என்ன உவமை?

வானம் வானவடிவு கடலுக்கு கடலே உவமை ராமராவணயுத்ததிற்கு அந்த யுத்தமே உவமை என்று உவமையல்லாமையை அலங்காரமாக நிலைநாட்டினார்.

“ககனம் ககன ஆகாரம் சாகர சாகர உபம
ராமராவணயோர்யுத்தம் ராமராவணயோரிவ”
என்பது அவர் செய்யுள். அன்று பத்து அத்தை செய்த தேங்காய் சாதம் எங்கள் இல்லத்தில் உவமை அந்தஸ்து பெற்றது. கலைகளில் ஓவியம், மாதங்களில் மார்கழில், சாதங்களில் பத்து அத்தை தேங்காய் சாதம் என்பது ஸூபவேத வாக்கானது.

வரதராஜன் மாமாவும் அதை ஆமோதித்தார்.
“ஒரு நாளும் இது போல் நான் ருசித்தவன் அல்ல – அந்த
திருநாளை இவன் தந்தான் யாரிடம் சொல்ல,” என்று விருந்துக்கு வழி வகுத்த ஜெயராமனை புகழ்ந்தார். அவர் மார்க்கெட்டிங் பேராசரியர், ஸ்பான்ஸர் மகிமையை உணர்ந்தவர். செய்தவரை புகழ்வதை போல் செய்வித்தோரை புகழும் தமிழ்மரபை நன்றுணர்ந்து சொன்னார்.

ஒரு நாள் பத்துமா? சாதமா வினோதமா! அதை நான் பாட இன்றொரு நாள் பத்துமா?

ஒரு வாரம் இருந்துவிட்டு பத்து மந்தைவெளியிலுள்ள தன் மகன்வீட்டுக்கு கிளம்பும் பொழுது ஜெயராமன் சாவகாசமாய் கேட்டான், “ஆமாம் பத்து, நீ யார்? நமக்கு என்ன உறவு?” என்று. இதைவிட பலவிசித்திர கேள்விகளை கேட்டிருந்த பத்து மிரளவில்லை. எங்க ஆரம்பிக்கிறது என்று கொஞ்சம் யோசித்தாள். “கனகவல்லி பெரியம்மாவின் மகள்,” என்றேன் நான், கொஞ்சம் அறிமுகமாக. “அப்படியா? ஏன் இதை யாருமே சொல்லவேயில்லை?” என்று அதிர்ந்து அவன் போனான். “சரி, வெங்கடன் சிங்கன்ன்னு அப்பப்போ யாரையோ சொல்லிண்டிருக்கையே, அவால்லாம் யாரு?” என்று விசாரணை தொடர்ந்தது. “இதென்னடா இது? உன் தாத்தா வெங்கடாதிரி வெங்கடன், அவன் தம்பி சிங்கன்,” என்று பத்து அத்தை பதிலளிக்க, உச்சி மீது வானிடிந்து வீழுகின்ற உணர்ச்சி பொங்கியது அவன் முகத்தில். பின்னே? நம் சிறுபருவத்தில் சிம்ம சொப்பனமாய் விளங்கிய இரண்டு தாத்தாக்களாய் பேர்சொல்லும் மகிஷாசுரமர்த்தினியை பார்த்தால் சான்றோரும் மதி மயங்காரோ? பத்துவுக்கு பத்துவே உவமை என்று இறும்பூது எய்தினான்.