Sunday, 9 July 2017

ஆரியபடன்

This essay is a Tamil translation of my article about Aryabhata published in The Week magazine, with a few additions.

உலகெலாம் அறிய கணிதம் ஓதினான் ஆரியபடன். கிரேக்க நாட்டு ஆர்க்கிமிடீசு, யூக்லிட், குவாரசம் நாட்டு முகமது பின் மூசா அல் குவாரசமி, ஆங்கிலேயன் ஐசக் நியூட்டன், ஜெர்மானிய கார்ல் பிரடரிக் கவுஸ், சுவிட்சர்லாந்தின் லெனார்ட் ஆய்லர் ஆகியோருக்கு இணையாக ஆரியபடனை கூறலாம். இந்திய விண்ணியலிலும் கணிதத்திலும் ஒரு புது யுகத்தை தொடங்கிவைத்தான். 108 ஆரிய சந்தங்களில் அமைந்ததால் ஆரிய அஷ்டசதம் என்றும் புனைந்த புலவனின் புகழ்கமழும் பெயரால் ஆரியபடீயம் என்றும் இரண்டு பெயர்கொண்ட நூலை இயற்றினான். அந்நூல் அடுத்த ஓராயிரம் ஆண்டுகள் அவ்வழிவந்த ஜோதிட நூல்களுக்கு யாப்பென பொலிந்தது.

விரிந்த விண்ணையும் கடிந்த கணக்கையும் குறளில் புனைந்த முனி.

நியூட்டன், டார்வின், எடிசன், மெண்டலீவ், லவாய்சியர் என்ற பேச்சினிலே புவியீர்ப்பு, பரிணாம வளர்ச்சி, மின்விளக்கு, தனிம வரிசை, நவீன ரசாயானம் என மின்னலடிக்கும் சிந்தையிலே. ஆரியபடன் என்ன செய்தான் என்ற போதினிலே அறியாமையால் சக்தி நழுவும் மூச்சினிலே. பூஜ்யத்தை உலகிற்கு கொடுத்தான் என்ற தவறான பதிலை சிலர் கூறுவர்.

இவன் பெயர் ஆரியபடன். ஆரியபட்டன் அல்ல. பட்டன் என்ற ஸம்ஸ்கிருத சொல் பிராமணனை குறிக்கும். பட என்பவன் பொருநன், படைவீரன். திருவரங்கத்து கோயிலில் ஆரியபடாள் வாசல் ஒன்று உண்டு. திருவரங்கம் கோயிலை இரவில் காக்க நியமிக்கப்பட்ட படையின் பெயரை கொண்டது அவ்வாசல். ஆரியபடனும் சத்திரியனாக இருக்கலாம். அவன் குலக்குறிப்புகள் ஏதுமில்லை.

ஆரியபடனுக்கு முன்

பாரதத்தின் மிகப்பழைய விண்ணியல் நூல் லகதர் இயற்றிய வேதாங்க ஜோதிடம். இதன் காலம் நமக்கு தெரியவில்லை; ஏறத்தாழ கிமு (பொ.யு.மு) 1200 என்று சிலர் கூறுவர். லகதர் ஏன் விண்ணியலை ஆராய்ந்து நூலெழுதினார்? அவரே பதிலளிக்கிறார் – காலதிக்தேச ஞானார்த்தம் : அதாவது ஜோதிடம் பயில்வது காலம், திசை (திக்), புவியமைப்பு (தேசம்) இம்மூன்றையும் அறியும் பொருட்டே (ஞானார்த்தம்). வேதம் விதிக்கும் வேள்விகளை சரியான இடம், நாள், நேரம் அறிந்து செய்வதே கடமையாதலால், ஜோதிடம் அறிபவனே வேதமும் அறிவான் என்றும் லகதர் கூறுகிறார். வேதம் பயில்வோருக்கு உதவும் ஆறு அங்கங்களுண்டு – ஷுல்ப சூத்திரம், ஜோதிடம், ஸீக்ஷம், வியாகரணம், சந்தம், நிருக்தம். இவை ஆறும் வேதாங்கம் என வழங்கப்படும்.

இக்காலத்தில் ஆபஸ்தம்பர், போதாயனர், கத்தியாயனர் தலா ஒரு சுல்ப சூத்திரத்தை இயற்றினர். சுல்ப சூத்திரங்கள் யாகசாலை வடிக்கும் கலையும் கணக்கையும் விவரிப்பவை. சதுரம், வட்டம், அரைவட்டம், எண்கோணம், நட்சத்திரம், கழுகு என்று பற்பல வடிவங்களில் யாகசாலைகள் அமைக்கும் முறையை சுல்ப சூத்திர செய்யுள்கள் விளக்கின.

பதினெட்டு ஜோதிட சித்தாந்த காலம்

லகதருக்கும் ஆரியபடருக்கும் இடையில் ஓராயிரம் ஆண்டுகள் சென்றிருக்கலாம். பல்லாயிர ஆண்டுகளும் சென்றிருக்கலாம். இக்காலத்தில் பதினெட்டு விண்ணியல் சித்தாந்த நூல்கள் பெயர் பெற்றன. சூரிய சந்திர கிரகணங்களின் கோட்பாடுகள், கிரகணங்களை கணிப்பது, வானத்தின் தீர்க ரேகை, அட்ச ரேகை, உஜ்ஜயினி நகரின் சூரியோதய பிரமாணம், ராசிகளின் பயன்பாடு, நாடி விநாடி ஆகிய கால அளவைகளின் பயன் ஆகிய கோட்பாடுகள் இந்திய விண்ணியலில் இக்காலத்தில் தான் வழக்கமாகின. வேள்விகளின் காலத்தை குறிக்கப் பயன்படும் அறிவியல் சாத்திரமாக விளங்கிய ஜோதிடம் மக்களின் எதிர்காலத்தையும், வெள்ளம் புயல் எரிமலை பூகம்பம் போன்ற நட்சத்திரங்களுக்கு தொடர்பற்ற இயற்கை அபாயங்களையும், போர், பஞ்சம், பெருமழை, பயிர்விளைச்சல் போன்ற சமூகம் நிகழ்வுகளை கணிக்கும் கலையாகவும் மாறிய காலமும் இதுவே.

பதினெட்டு சித்தாந்த நூல்களில் ஒன்றுகூட மூலநூலாக இன்று கிட்டவில்லை. இவற்றில் சூரிய சித்தாந்தம், பிதாமக சித்தாந்தம், வசிஷ்ட சித்தாந்தம், ரோமக சித்தாந்தம், பௌலீச சித்தாந்தம் ஆகிய ஐந்து நூல்களை ஆய்ந்து, அவற்றின் தகவல்களையும் கணிதத்தையும் கோட்பாடுகளையும் ஒப்பிட்டு, பஞ்சசித்தாந்திகம் என்று வராஹமிஹிரன் ஒரு நூல் இயற்றினான். அன்னூலிலுள்ள எடுத்துக்காட்டுகளே இந்த ஐந்து சித்தாந்தகளில் நமக்கும் எஞ்சும் செய்யுட்கள். சங்ககாலத்திலும் சங்கமருவிய காலத்திலும் இருந்த சில பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் பல மூலமற்றுப்போய், உரையாசிரியர்களின் எடுத்துக்காட்டில் மட்டும் வாழ்வதுபோலே ஐந்து சித்தாந்த செய்யுட்களுக்கும் கண்ட விதி. மற்ற பதிமூன்று சித்தாந்தகளின் பெயர்கள் மட்டுமே மிஞிசியுள்ளது.

இன்றும் வழக்கில் உள்ள சூரியசித்தாந்தம் இக்காலத்தை சேர்ந்ததாயினும், அந்நூல் பின்னாள்களில் அதிகமாக மாறியுள்ளது என்பதே விண்ணியல் வல்லுனரின் பரவலான கருத்து.

ஆரியபடீயம்

கி.பி(பொ.யு) ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஆரியபடன் குசுமபரம் எனும் பாடலிபுத்திரத்தில் வாழ்ந்தவன். அவனை பற்றி நாம் அறிவதெல்லாம் அந்த நூலிலோ பின்வந்த ஜோதிடரின் நூல்களிலோ கிடைக்கும் தகவல்கள் மட்டுமே. தன் இருபத்தி மூன்றாம் வயதில், கிபி 499இல் ஆரியபடீயத்தை இயற்றினான்.

நூலின் முதல் பகுதி தசகீதிகை. (தமிழில் பத்துப்பாட்டு - தச என்றால் பத்து. கீதம் என்றால் பாட்டு). இவை விண்ணியல் அளவுகளை குறிக்கும் செய்யுட்கள். கீழ்காணும் ஐந்துவித அளவுகள் இதில் அடக்கம்.

·         சூரிய சந்திர கிரகங்களின் சுற்றுவட்டப்பாதை
·         ஒரு யுகத்தில் எத்தனை ஆண்டு, ஒரு கல்பத்தில் எத்தனை யுகம், ஒரு மனுவில் எத்தனை கல்பம்
·         அபமண்டலித்தினூடே கிரகங்கள் திரியும் பாதை (Deviation of planets from the ecliptic)
·         வக்கிர கிரகங்களின் வக்கிர வட்டங்கள் (epicycles)
·         ஜ்யா வரிசை என்னும் நாண் வரிசை (Sine table)

தசகீதிகையின் முதல் செய்யுள் பிரம்மனை வணங்கும் கடவுள் வாழ்த்து. ஆரியபடன் ஒரு விஞ்ஞானி, ஆனால் ஆன்மிகவாதி, நாத்திகனல்ல.

நூலின் இரண்டாம் பகுதி ஆரிய அஷ்டசதம் (ஆரிய சந்தத்தில் நூற்றியெட்டு செய்யுட்கள்). இதை மூன்று அதிகாரங்களாக பிரித்துள்ளார் : கணிதம், காலகிரியை, கோளம்.
இவற்றுள் கோளம் பகோளம் என்னும் வானத்தை குறிக்கும், பூகோளத்தை அல்ல.

முதல் அதிகாரம் - கணிதம்

கணிதம் கற்பித்த முறை இன்று போல் அன்று இல்லை, அன்று போல் இன்று இல்லை. நமக்கு பழக்கமான + -  * / எனும் கூட்டல் கழித்தல் பெருக்கல் வகுத்தல் குறிகள் கிபி பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் ஜெர்மனியில் அறிமுகமாயின. இச்சின்னங்கள் ஏதுமில்லாமலே பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் உலகெங்கும் கணிதம் பயின்றனர். இந்த வாக்கியத்தை மீண்டும் படித்து புறிந்து கண்பிதுங்கி சிந்தை கலங்கி குழப்பத்தை முழுங்கி நொந்து வெந்து நூலாகி மீண்டு வர ஓரிரு நிமிடங்களை எடுத்துக்கொள்ளவும்.

பாரத மரபிலும் ஜோதிட நூல்களில் கணிதம் சமங்களை சொல்லவில்லை. ஸ்லோக வடிவ செய்யுள்களையே கூறின.

ஆரியபடன் ஒரு செய்யுளை பரிசீலிப்போம்.

            த்ரிபுஜஸ்ய பலஷரீரம் ஸமதளகோடி புஜார்த ஸம்வர்க

இது வேள்வியில் ஓதும் மந்திரம் போல் ஒலித்தாலும், ஒரு கணித உறவையே நவில்கிறது. புஜம் என்பது கை. த்ரிபுஜம் மூன்று கை – அதாவது முக்கோணம். ஷரீரம் பரப்பளவுக்கு கலைச்சொல். ஸமதளகோடி சென்குத்து. அர்த பாதி. புஜார்த கையில் பாதி. ஸம்வர்க பெருக்கலுக்கு கலைச்சொல். ஒரு முக்கோணத்தின் செங்குத்து உயரத்தை ஒரு பக்கத்தின் பாதியால் பெருக்கினால் அதன் பரப்பளவு கிடைக்கும், என்பதே செய்யுளின் பொருள்.
இதைப்போன்றே வர்கமூலம், கனமூலம், வட்டத்தின் பரப்பளவு, கோளத்தின் கொள்ளவு, பிரமிடின் கொள்ளளவு, எண் தொடரின் கூட்டல் போன்றவற்றை கணக்கிடும் விதிகளை ஆரியபடீய கணித அதிகாரம் செய்யுட்கள் உள்ளன. ஜோதிட கணக்குகளுக்கு இவை தேவை என்பதால் ஆரியபடன் இவற்றை ஆராய்ந்து தொகுத்தான்.

இரண்டாம் அதிகாரம் - காலக்கிரியை

இன்று நேரத்தை டிகிரி, நிமிடம், விநாடி என்று ஐரோப்பிய முறையில் பகுக்கிறோம். ஆரியபடன் நேரத்தை கலா, நாடி, விநாடி என்று அன்று நிலவிய பகுதிகளை விளக்கினான். வட்டமும் நேரத்தை போலவே நாடி, விநாடி என்று பகுக்கப்படும், என்றும் நவின்றான்.

வர்ஷ த்வாதஷ மாஸா: த்ரிம்ஷத் திவஸோ பவேத் ஸ மாஸ: து |
ஷஷ்டி நாட்யா திவஸ: ஷஷ்டி ச  விநாடிகா நாடீ ||  1 ||
பொருள்  வருடம் (வர்ஷ: ) பன்னிரண்டு மாதம். மாதம் (மாஸ) முப்பது நாட்கள். நாள் அறுபது நாடி, நாடி அறுபது விநாடிகள்
பத விளக்கம் மாஸா: மாஸத்தின் பலர்பால் கிளவி. நாட்யா: நாடியின் பலர்பால் கிளவி. திவஸ என்பது நாள். த்ரிம்ஷத் முப்பது. ச, து அசைச்சொற்கள்.
குரு அக்ஷராணி ஷஷ்டி: விநாடிகா: ஷட் ஏவ வா ப்ராணா: |
ஏவம் காலவிபாக: க்ஷேத்ரவிபாக: ததா பகாணாத் || 2 ||
பொருள்  அறுபது நெடிலெழுத்து ஒலிக்கும் நேரம் ஒரு விநாடி. அவற்றில் (நெடில்) ஆறு ஒரு ப்ராணம் (மூச்சு). இந்த கால வகுத்தலைப் போலவே வானமும் வகுக்கப்படும்
பத விளக்கம் குரு – நெடில்.  அக்ஷரம் – எழுத்து. ஷட் – ஆறு. ப்ராணா – மூச்சு. ஏவம் – போல. ததா – அவ்வாறே. க்ஷேத்ரம் – தளம். பகா – வானம். (பகாணாத் என்பது பகா எனும் வேர்சொல்லின் ஐந்தாம் வேற்றுமை).

சவண தினம், திதி, நட்சத்திரம், மாதம், வருடம் ஆகிய கால அளவுகள் விண்ணில் சூரிய சந்திர கிரகங்களின் வட்டபாதைகளால் எவ்வாறு கணிக்கலாம் என்றும், கிரகங்களின் தூரங்களையும், வர்க நடைகளையும் இந்த அதிகாரம் கூறுகின்றது.

பின்னொரு செய்யுளில் தன் காலத்தையும் விளம்பினான்.

ஷஷ்டி அப்தானாம்: ஷஷ்டி: யதா வியதீதா: த்ரய: ச யுகபாதா: |
த்ரயதிகா விம்ஷதி அப்தா: ததேஹ மம ஜன்மனோ அதீதா:  || 10 ||
பொருள்  அறுபது ஆண்டுகள் அறுபது முறை கழிந்து மூன்று யுகபாதங்களும் எப்பொழுது கடக்குமோ, அப்பொழுது நான் பிறந்து இருபத்திமூன்று ஆண்டுகளும் கடக்கும். அதாவது கலியுகம் தொடங்கி 3600 ஆண்டுகள் கடங்தால், எனக்கும் 23 வயதாகும் என்பதே பொருள். கலியுகம் மகாபாரத போர் முடிந்தது தொடங்கியதாக வழக்கு. இக்கணக்கின் படி, ஆரியபடன் பிறந்த வருடம் கி.பி. 476.
பத விளக்கம் அப்த – ஆண்டு.  த்ரய – மூன்று. யுகபாதா –யுகத்தின் கால் பகுதி. த்ரயதிகா – மூன்று அதிகம். விம்ஷதி – இருபது. மம – என். ஜன்மனோ – பிறவி. இந்திய மரபில் க்ருத, த்ரேத, த்வாபர, கலி என்பவை நான்கு யுகங்கள். ஆனால் ஆரியபடன் இவற்றை யுகபாதங்கள் என்றும் நான்கும் சேர்த்ததே ஒரு யுகம் என்று விளம்பினான். இதை மற்றவர்கள் ஏற்கவில்லை.  ஒரு நூற்றாண்டுக்கு பின்வந்த பிரம்மகுபதன் கடுமையாக சாடினான்.

மூன்றாம் அதிகாரம் - கோளம்

முதல் இரண்டு அதிகாரத்து அடிப்படையில் விண்ணியல் கோட்பாடுகளை விளக்கும் அதிகாரம். ஆங்கிலேய ஆட்சியில் லண்டன் அருகே உள்ள கிரீன்விச் எனும் ஊரை உலகின் பிரதான தீர்க ரேகையாக அவர்கள் நிறுவினர். ஆனால் அதற்குமுன் வைதீக மரபாயினும் சமண மரபாயினும், இந்திய ஜோதிடர்கள் உஜ்ஜயினி நகரத்தையே பிரதான தீர்க ரேகையாக கருதினர். ஆரியபடீயம் அதை கடைபிடித்தது. இவ்வதிகாரத்தில் விளங்கும் சில முக்கிய தகவல்கள்:

·         பூமியின் நிழலால் சந்திர கிரகணமும், சந்திரனின் நிழலால் சூரிய கிரகணமும் உண்டாகின்றன.
·         சில யந்தர குறிப்புகள்
·         கிரகணங்களின் நேரங்கள்
·         ராசிகளின் உதயம்
·         மேரு, வடவாமுகம், த்ருங்மண்டலம், த்ருக்ஷேபமண்டலம் ஆகிய சில நுட்பமான விண்ணியல் தகவல்கள்.

ஆரியபடனுக்கு பின்
           
ஆரியபடீயத்திற்கு ஓரிரு நூற்றாண்டுகளுக்கு பின் பாஸ்கரன், சோமேஷ்வரன் ஆகியோர் உரைகளை எழுதினர். தொல்காப்பியத்திற்கும் திருக்குறளுக்கும் நாலாயிர திவயபிரபந்தத்திற்கும் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு பின்னர் இயற்றப்பட்ட உரைகளே தமிழர்களுக்கு உவமையாக தோன்றும். ஆரியபடின் சில செய்யுட்களை இவ்வுரையின்றி இன்னாளிலும் நாம் புரிந்துகொள்வது அரிது.

கிரேக்க கணிதர்களுக்கு நிரூபணம் முக்கியம். இந்திய ஜோதிடர்கள் பொதுவாக நிரூபணங்களை எழுதவில்லை. ஆரியபடனும் எந்த நீரூபணமும் தரவில்லை. தன் காலத்தில் நிலவிய சித்தாந்த நூல்களின்  சில கொள்கைகளை மாற்றி, பிழைகளை சீர்திருத்தி,          தன் ஆய்வுகளின் பலன்களை கூறியதில், புனிதங்களை அவமதிப்பதாக சிலர் கண்டித்தனர். ஆனால் ஆரியபடனின் பேரறிவை அவர்களால் மறுக்கமுடியவில்லை. அவன் நூலை ஒதுக்கவிலலை.

குறிப்பாக, ஒரு நூற்றாண்டுக்கு பின் வந்த பிரம்மகுப்தன், ஆரியபடனை கடுமையாக சாடினான். அதில் சில சாடல்கள் நியாயமானவை. பிராம்மஸ்புட சித்தாந்தம் என்னும் நூலை இயற்றி, அதில் எதிர்மறை எண்கள், முழு எண்கள், பூஜ்யத்தின் இயல்பு, இயற்கணிதம் என்ப் பற்பல புதியவை புனைந்தான். ஆரியபடன் செய்த சில பிழைகளை திருத்தினான்.

இன்று உலகெங்கும் பள்ளியில் பயிலும் கணிதத்திற்கு அடிக்கல்லை நட்டவன் பிரம்மகுப்தன்.

இந்தியாவில் ஜோதிடம் இரண்டு மார்கங்களாக பிரிந்தது; ஒன்று ஆரியபடன் வழி தொடர்ந்தது, மற்றொன்று பிரம்மகுப்தன் வழி. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில், பாஸ்கராச்சாரியன் பிரம்மகுப்தனின் மார்கத்தை தொகுத்து சீரமைத்து சித்தாந்த சிரோண்மணி என்ற நூலை இயற்றினான்.  இதன் பின் பாஸ்கரன் வழியே இந்திய ஜோதிடத்தின் மையவழியானது. கேரளத்தில் மட்டும் ஆரியபடன் வழிவந்த கருத்துக்களை  பரமேஷ்வரன் என்ற ஜோதிடன் தொகுத்து, த்ருக்கணிதம் என்ற நூலை தழுவி சென்றது. இதன் பின்னரும் ஆரியபடீயத்திற்கு உரைகளை நீலகண்ட சோமயாஜி, சூர்யதேவ யஜ்வன் அகியோர் இயற்றினர். ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்தனர். மதறாஸ் மாகணத்து ஆளுனர் நேப்பியர் துரையின் முன்னோர் ஜான் நேப்பியர், மடக்கை (logarithm) என்னும் புதுமையை புனைந்தவர். தன் முன்னோரின் வாழ்க்கை வரலாறையும், கணிதத்தின் வரலாறையும் நேப்பியர் துரை எழுத விரும்பினார், என்று எழுத்தாளர் நரசையா கூறியுள்ளார். பாரதமே கணிதத்தின் தாய்நாடு என்று நேப்பியர் துரை கருதியதால், ஆளுனர் பதவியை ஏற்றுக்கொண்டு, தன் கணித வரலாற்று நூலை இயற்ற ஏதுவாக இருக்கும் என் கருதினாராம்.

ஐந்தாம் நூற்றாண்டும் முதல் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியாவில் விண்ணியலும் கணிதமும் சீராக திகழ்ந்தன. ஆரியபடனின் நூலும் பிரம்மகுப்தனின் நூலும் அரபு தேசங்களுக்கு சென்று அரபுமொழியில் மறு அவதாரம் எடுத்தன. க்வாரிசம் நாடில் பிறந்து பாக்தாதில் வாழ்ந்த முகமது பின் மூசா அல் க்வாரிஸ்மி என்னும் கணித மேதை இயற்றிய கிதாப் இ முக்காபலா அல் ஜாபர் என்ற நூல் குறிப்பிடத்தக்கது. அல்-ஜாபர் அல்ஜீப்ரா என்றும் அல்-க்வாரிஸ்மி அல்காரிதம் என்றும் மருவியுள்ளன. அல்-க்வாரிஸ்மி காலத்தில் இந்திய எண்கள் அரபு நாட்டில் புழக்கமாயின. பூஜ்யம் அறிமுகமானது.

பிற்காலத்தில் அரபுநாட்டில் வணிகம் செய்ய வந்த இத்தாலிய வியாபாரி லியோனார்டோ பிபொனாச்சி இந்திய எண்களையும் பூஜ்யத்தையும் ஐரோப்பாவில் அறிமுகம் செய்தான். ரோமானிய எண்கள் சரியத் தொடங்கி, ஐரோப்பிய கணிதத்தின் மறுமலர்ச்சி பூத்தது.

நூல் குறிப்பு
1.    த ஆரியபடீயம் (The Aryabhateeyam ஆங்கிலம்), வால்டர் யூஜீன் கிளார்க், சிகாகோ பல்கலைக்கழகம், கிபி1930.
2.    ஆரியபடீயம் (Aryabhateeyam ஆங்கிலம்), கே.வி.சர்மா, கே.சி.ஷுக்லா, இந்தியதேசிய அறிவியல் கழகம், புதுதில்லி, 1976.
3.    இந்திய விண்ணியலின் சில முகங்கள் (Facets of Indian Astronomy ஆங்கிலம்), கே.வி.சர்மா, ஸ்ரீ சாரதா கல்வி கழகம், (Sri Sarada Educational Society)அடையாறு, சென்னை.

இந்த கட்டுரை 2015இல் தெ வீக் பத்திரிகையில் வெளிவந்த என் கட்டுரையின் தமிழாக்கம். மேலும் சில தகவல்களையும் இதில் சேர்த்துள்ளேன். 

  1. ஹேவிளம்ப புத்தாண்டு - விண்ணியல் குறிப்புகள்
  2. வராகமிஹிரரின் கிரகண சான்று 
  3. வராகமிஹிரரின் அகத்தியர் துதி
  4. திருவாதிரையும் அகத்தியனும்
  5. வியாழம் எழ வெள்ளி உறங்கிற்று
  6. கோயில்களில் விண்ணியல் சிற்பங்கள்
  7. சில விண்ணியல் ஸ்லோகங்கள் – பொருள் விளக்கம்
  8. மகாவீரரின் கணித கனிரசம்
  9. சைலகேது
  10. நீலகண்ட சோமசத்துவரின் சிலேடை 

Wednesday, 28 June 2017

Lingodhbhava at Mamallapuram Shore temple

Water-tank (dry) near Shore temple
Left to right: Varaha, Pillar temple, Spring

Left: Diving Varaha when tank has some water
Right: Rishabantika Siva in the pillar shrine


Just to the north of the twin shore temples at Mamallapuram is an excavated granite water tank (or pond) with some unusual sculptures of the Pallava era. From south to north, they are a digging (diving, rather) Varaha, a pillar temple and a natural spring with a jala-kanya sculpture. These were not discovered until the 1990s by the ASI, being buried in the sand until then. Scholars seem to have not hazarded too many guesses at what this tank could be, though it seems obvious to me. NS Ramaswamy’s book “2000 Years of Mamallapuram” summarises a paper that PL Samy published, titled “Water cult in Mahabalipuram”, in Journal of Tamil Studies, Tuticorin, 1975. Not too many new books on  Mamallapuram have appeared after the excavation of the tank. And they have concentrated on the other aspects of Mamallapuram.

The Varaha sculpture is carved out of the mother rock like the three other animal sculptures in the Five Rathas nearby. It has four birudas (titles) of Rajasimha Pallava, some of his favorites, inscribed upon the base, in Sanskrit in the Pallava Grantha script. The birudas on the side are “Sri RajasimhaH” “Sri RanajayaH” and “Sri BharaH”. The biruda on the rear, under the varaha’s tail, is “Sri Citra KaarmukaH”. Between the legs of the boar on both the and under its tail, leaves of acquatic plants are sculpted. These are similar to those at the base of the Varaha and Gajalakshmi panels in the Varaha Mandapam. These indicate that the boar which represents Vishnu, is diving under water, not merely digging.
Sanskrit inscriptions in Pallava Grantha script-
Sri RaajasimhaH Sri RaNajayaH Sri BharaH
श्री राजसिंहः श्री रणजयः श्री भरः 

The pillar temple, unique even to Mamallapuram, has a small shrine in its middle, about a foot square, with a bas-relief of Siva as Rishabantika on the back wall. The base, part of the mother rock, like the Varaha, has clearly sculpted features that are part of the adishtana, with the lowest level a sixteen sided polygon and everything above it circular. The small shrine has two dvarapalas on seated lions with raised paws. Two similar pilasters adorn the rear of this shrine. The pillar shrine clearly has a kodungai, greeva and a shikara. That it is a temple is not in question. It contrasts nicely with a seated lion shrine on the south side of the Shore temple, which features a similar excavated small shrine, with Mahishasura Mardhinion on the back wall. This lion-vahana temple has a Pallava copy in the mini-tiger cave complex a further half-a-kilometer south of the Shore temple, but the pillar temple has no Pallava imitations. The only attempts at imitation which I can think of, are the modern cement-conrete pilaster shrines in most houses and apartment complexes, all over India, which usually have Vinayaka idols.
A panoramic photo of Rishabhantika Siva
with Brahma and Vishnu flanking him

About three feet north of the pillar temple,  is a freshwater spring (called sunai in Tamil). It has a sandy base when dry, and seeps water occasionally. It has a flawless circular ring wall, about two feet in diameter, with a niche at the eastern side, which has a sculpted figure of a jala-kanya (water-maiden) and her chaamara-kanyas (whisk-bearers). 

The Spring, when dry
Sandy bed. Jalakanya sculpture

Spring under water

Clearly the whole stepped tank was designed to fill up with fresh water, either from the spring, or by rain. Notice that the topstep of the watertank is lower than the greeva of the pillar temple. If the tank ever filled up to the brim, the shikara would still be above the water level. This is quite significant and by design.

I believe the pillar temple is not merely a temple, but  a representation of Siva as Lingodhbhava and is integrated into the tank for this purpose. There is no other Lingodhbhava at Mamallapuram, but there is a magnificent Lingodhbhava on the southern wall of the Kanchi Kailasanatha temple, also built by Rajasimha Pallava. Eight armed , and encased in a rhombus like pattern of four slanted lines within a rectangular niche, neither the feet of the Lingodhbhava nor the tip of his crown (jata-makuta or matted hair) are shown, just as they were not seen by Brahma or Vishnu. To his sides below his waist are Brahma and Vishnu, standing in adoration. Above them respectively are (1) Brahma flying (b) Surya and Chandra flying, Siva’s jata-makuta raising over them. Directly under Siva, is shown a four armed boar, carrying the conch (shankha) and discus (chakra), the weapons of Vishnu.This is severaly damaged, but it is unmistakeable. In later Chola sculptures, a similar Lingodhbhava but more cylindrial, with Siva in an oval rather than rhombus-like interior, can be seen with a hamsa (swan) representing Brahma. Often Brahma himself is seated on the swan.

Lingodhbhava - Kanchi Kailasanatha temple
Varaha below Lingodhbhava
Lingodhbhava at Sivapuram
near of Coovam river

Brahma on hamsa - Sivapuram

Vishnu as Varaha, Sivapuram
Brahma on hamsa - Konerirajapuram

Living Sculptures: Water in the Bas-Relief Panels

Prof Baluswamy in his Tamil books அர்சுணன் தபசு Arjunan Tapasu (about Arjuna’s Penance) and புலிகுகையும் கிருஷ்ண மண்டபமும் Puli Kugaiyum Krishna Mandapamum (about Tiger Cave and Krishna Mandapam), showed that not only the Arjuna’s Penance bas-relief, but also the Govardhana bas-relief in Krishna Mandapam had water themes. The cleft in the middle of the Arjuna Penance indicated the Ganga, which led Victor Goloubew to propose that it is Bhagiratha’s Penance rather than that of Arjuna. And several scholars have pointed out that there existed a brick-and-mortar cistern at the top of the cleft. So when rain filled up a tank there, and water flowed out, viewers would see a torrent of water pouring down the Ganga cleft – rendering it a living sculpture, where water was integrated with the stone figures. Baluswamy argued that the Govardhana panel was also a living sculpture, before Vijayanagar kings built a mandapam preventing rain. Imagine seeing Krishna lift the Govardhana panel through the drizzle as people had for the previous seven or eight centuries!

Several of the monuments in Mallai, including Trimurthi mandapam with a well, Varaha mandapam, with a small tank, Dharamraja Ratha with water spouts, Mahishasura Mardhini Rock lapped by the sea at high tide have  obvious water integration, besides the two great bas reliefs. I believe a case could me made that Tiger Cave, Mini Tiger caves, Athiranachanda mandapam, Koneri mandapam (named after the large pond nearby called Koneri) and most likely the original Vishnu shrine in the shore temple, had themes based on water integration. Like Fermat’s theorem, those are too small to fit here in this blog.

Now imagine the Lingodhbhava water-tank filled to the brim with clear water. Imagine a swan flies in and swims along the surface, representing Brahma – but still below the top of the Lingodhbhava pillar. Peer through the water, and see a Varaha diving, but not quite reaching the bottom of the water : a Varaha with the title “Sri Bhara”, the perfect epithet for Vishnu!

A play with water and sculpture, worthy of a king who called himself IndraLeelaH? A well-measured marvel, isn't it? Or to use the Sanskrit phrase : atimaanam atiadputam! अतिमानम् अति अत्पुदम् ॥ 

Can you, like me, see Athyantakaama Pallava smiling at us, through the misty drizzle of thirteen centuries?


Pond at TTDC Resort, Mamallapuram
Swans?
If you liked this essay, you may also like my other blogs on Mamallapuram or Rajasimha

1. Atyantakaama Pallava's poem - a musical experiment
2. Rajasimha's third inscription
3. An overview of Mamallapuram
4. Rajasimha’s Calligraphic Nagari script
5. Pallava Grantha alphabet in Kanchi Kailasantha temple
7. மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை 

...or these videos

Prof Baluswamy on Arjuna's Penance (in Tamil)
Prof Baluswamy on Krishna Mandapam (in Tamil)
R Gopu on 2000 Years of Mamallapuram (in Tamil)

Friday, 23 June 2017

சலைவன் வாழ்த்து – திணைகமழும் உதகைவனம்

குறிஞ்சிவன மலர்கடிகை
உதகை தாவர பூங்கா


சலைவனெனும் அயலவனின் செயல்திறமை சிகரமிதோ
தலைவனவன் ரசனையிலே வளர்ந்ததுமோர் நகர்வனமோ
பனிபடரும் வரைதொடரில் பழங்குறவர் பயன்பெரவும்
வனிதவெழில் வளர்த்தவனை வணங்குகிறேன் தமிழனென

கதிரவனின் கடுமையிலே மருதமுமே சுருண்டிவிட
இதமிதுவே எனவறிந்து கம்பெனிமார் களம்புகவே
உதகையிலே உதித்ததொரு தலைநகரம் வெயில்தணிய
யதுகையென துளிர்ந்ததுகாண் கலைமிளிரும் மலர்வனமும்

மலர்வழியே உவமைகளை உறுகவியோர் உணர்த்தினரே
பலரறியா புதுமலரால் உதகையிலே உழவுசெய்தெ
திணைகமழும் தமிழ்மொழியும் திளைக்கிறதோ புதுவரவால்
அணைத்ததுயார் இயற்கையன்றோ இலக்கணமே மறுமலர

அறம்பொருளும் அகத்திணையும் பழம்புலவர் பரவிவர
குறிஞ்சிவன மலர்கடிகை செடிமரங்கள் அறிவியலாம்
புவிபொலியும் புதுகலையை தமிழ்புரிந்த சலைவன்வழி
நவிலுகிறேன் திணைவளர பலவிரும்பி இவண்கோபு

 
சலைவன் நினைவகம், கன்னேரிமுக்கு

ஜான் சலைவன், நினைவகத்தில் ஓவியம்

முதன்முறை கடந்த மே மாதம் உதகமண்டலம் சென்றேன். கோவையில் ஒரு தொல்லியல் மாநாட்டில் பங்கேற்றபின், நண்பர் ஓவியர் விசுவனாதனுடன் இரண்டு நாள் கோத்தகிரி பயணம், அதில் ஒரு நாள் உதகை சென்றேன். இருளர், படகர், தோடர், கோத்தர், குரும்பர் எனும் ஐந்து மக்கள் வாழும் மலைகளுல் உதகமண்டலமும் ஒன்று. கோத்தர் வாழும் மலை (கிரி) கோத்தகிரி. ஜான் சலைவன் எனும் ஆங்கிலேய அதிகாரி 1819இல் கோத்தகிரி வந்து அதன் இயற்கை எழிலில் மயங்கினார். அதைவிட மதறாஸ் மாகாண கோடை வெயிலிலிருந்து தப்பித்து தஞ்சம் புக இதை விட சிறந்த இடம் ஏதுமில்லை என்று உணர்ந்தார்.

பின்னர் கோடைக்கால ராஜ் பவன் உதகையில் உருவாகி அதற்கு ஒரு தோட்டமும் அமைந்தது. அந்த தோட்டமே பின்பு ஒரு தாவர பூங்காவாக மாறியது. இன்றும் கண்காட்சிக்கும் ஆராய்ச்சிக்கும் சிறந்த தடமாக விளங்குகிறது.

இங்கிலாந்தின் தலைநகர் லண்டனில் உலகின் பிரதான ஆராய்ச்சி தாவர பூங்காவாக கியூ தோட்டம் திகழ்கிறது. விசித்திரம்! உதகை பூங்காவை வடிவமைத்தவ தாவர நிபுணரின் பெயரும் கியூ! பரிணாம வளர்ச்சி கொள்கைக்கு புகழ்பெற்ற சார்ல்ஸ் டார்வினின் நெருங்கிய நண்பர் ஜோசஃப் ஹுக்கர் அக்காலத்தில் லண்டன் கியூ தோட்டத்து ஆளுனர். ஹுக்கர் உலகின் மிகச்சிறந்த தாவர ஆய்வாளரில் ஒருவர். இமய மலையிலும் சில வருடங்கள் அவர் தாவர ஆய்வுகளை நடத்தினார். தென் அமெரிக்காவில் விளையும் ரப்பர் மரத்தை ஆசியாவுக்கு அறிமுகம் செய்து மிகப்பெரும் ரப்பர் தோட்டங்களுக்கு மற்ற வணிக செடிமரங்களுக்கும் வழி வகுத்த புகழுக்கு உரியவர்.
1848ல்  கியூ வடித்த முதல் தாவர தோட்டம்

இருளர், படகர், தோடர், கோத்தர், குரும்பர்

உதகமண்டலம் 1837,
சல்லைவன் நினைவகத்தில் ஓவியம்
உதகமண்டலம், மே மாதம் 2017
(
பங்குனி ஹேவிளம்ப வருடம்)

ஹுக்கர் வட இந்தியாவில் செய்ததற்கு, தமிழகத்தில் சலைவனின் முன்னோடி. சலைவனுக்கும் சென்னையில்  ஆண்டர்சன், புக்கானன், என்று சில தாவரவியல் முன்னோடிகள் கோலோச்சினர். சலைவன் சான்றோராய் மலைவாழ் மக்களின் நினைவில் நிற்கிறார். ஐரோப்பிய காய், கனி, மலர் வகைகளை உதகைக்கு அறிமுக படுத்தி, தோடர் கோத்தர் போன்றோரை சமகால சமூகத்தில் சேர்த்தவர். கோத்தகிரி அருகே உள்ள படகர் கிராமம் கன்னேரிமுக்கு. அங்கே அவர் முதலில் தங்கிய வீட்டை மாவட்ட ஆட்சியர் புனரமைத்து ஒரு நினைவகமும் சிலையும் நிறுவியுள்ளார். அந்த நினைவக இயக்குனர் திருமதி காயத்ரி பொருமையாக பல தகவல்களை அள்ளி தந்தார்.

தாவரவியலில் எனக்கு நுனிப்புல் மேயும் ஆர்வமுண்டு; ஆழமில்லை. தாவரஙக்ளின் வரலாறும் மலர்களின் வரலாறும் மிக சுவராசியமானவை. சமீப கால பரிணாம உயிரியல் ஆய்வுகளின் படி விலங்கினங்கள் தோன்றி பத்து கோடி ஆண்டுகள் பின்னரே தாவரங்கள் தோன்றின. அப்படியானால் அதற்கு முன் விலங்குகள் எதை தின்று வாழ்ந்தன? வேறு கட்டுரையில் எழுதுகிறேன்.

உதகை கோத்தகிரி போன்ற பழங்குடி மக்கள் சங்கம் முதல் நாயக்கர் காலம் வரை தமிழ் சமூகத்தின் விளிம்பிலேயே வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். சங்க புலவர்கள் உவமைகளில் பலவித மலர்களும் மன்னி மணந்தன, மின்னி மிளிர்ந்தன. ஐந்திணைகளின் பெயர்களே மலர்களின் பெயர்கள்தாம். ஜெயமோகனின் உரையால் எனக்கு இதன் ஆழமும் அகலும் உறைத்தது.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சி வரும் வரை பறைசாற்றி அலச தமிழில் அறிவியல் சார்ந்த நூல்களோ ஆய்வுகளோ இல்லையென நினைக்கிறேன். இருந்தால் தெரியபடுத்தவும். சலைவன் வழிவந்தோர் தமிழ் நிலத்திற்கு உதகை பூங்காவை போல பல புதிய ஆய்வு தளங்களை பரிசளித்துள்ளனர். அவற்றை தழுவிய நூல்கள் சிலவே. சலைவனுக்கோ தாவரவியலுக்கோ வாழ்த்து பாடல் உள்ளதா என்றறியேன். தோன்றியது எழுதினேன். உதகை பூங்காவை குறிஞ்சிவன மலர்கடிகை என்றும், தாவரவியலை புதுத்திணை என்றும் நான் புனைந்தது மிகையாகாது என்றே நினைக்கிறேன். வீரமாமுனிவர், சென்னைப்பட்டணத்து எல்லீசன் வழியில் அயலவன் சலைவனை தமிழனென மொழிந்துள்ளேன்.

கவிதைகள்

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்
1. சங்க இலக்கியம் – ஜெயமோகன் உரை  (ஒலிப்பதிவு)
2. தமிழில் கலைச்சொற்கள் – ஜெயமோகன் கட்டுரை
3. டார்வினுக்கு ஹுக்கர் செய்த உதவி
4. கம்சிலோவின் உயிரின கணக்கு



Wednesday, 7 June 2017

Punjabis Marwadis Parsis in Madras

These are my notes from a lecture by Anuradha Oberoi on August 23, 2016 at the Press Institute of India, Taramani, as one of the five Madras Day lectures held over the week. Her talk was supposed to be about five communities, including Sindhis and Bengalis, but I have notes only for these three. I cant remember if she ran out of time, or my fingers gave up typing on the cellphone. 

Punjabis in Madras There were only four Punjabi families in Chennai before the India-Pakistan Partition. Most notable names are General Gill and Sri Dhawan, who picked up partition refugees from Madras Central railway station and gave them food shelter and community support. The early community were mostly traders, who did not emphasize education, dismissive of it, now totally different. Now there are several first generation IIT graduates. Extremely friendly,  often lived beyond their means, spent loads of money on clothes. This is captured by the phrase Jeb me ek, haath me das (one rupee in the pocket, ten in the hand). They suffered Culture Shock in the first few years at the insularity of Chennai but now prefer Chennai to Punjab. Life is more casual here. Punjabis are much more skeptical about women's education than south Indians, think women should stay home with kids.

Marwadis in Madras  Marwadis never address each other by name, only by relationship term like chachee, bhabi etc. Extremely supportive of each other socially, helping cook etc. They lend each other money at low rates, but dont loan to outsiders, that is non-Marwadis, at least not at the same low rates. They spend a lot on weddings, far beyond their means. Joint families are mostly the norm. The majority  of Marwadis are vegetarian, except Rajputs. They use lot of basin in cooking. Marwadis tend to recreate their homeland, the Marwar region of Rajasthan-Gujarat, wherever they go. Taking people for theertha yatra (journey to sacred rivers and temples) is considered very blessed. Wherever we go we have a home. People three generations apart will happily stay at relatives houses on tour. Tremendous community help, often exploited.

Parsis in Madras Only 210 Parsis are left in the city now. It's a very articulate community. Elegance in conversation. 

The early legend is of Zoroastrian migrants from Iran (called Pars or Persia, hence the Parsis) fleeing the invasion of Islam, who first settled in Gujarat. When they asked for some land to stay, the king at that time showed them a full bowl of milk to indicate there was no space for them. The leader asked for a spoon of sugar, stirred it in the milk, and indicated that they would sweeten the land without taking up space, like sugar in milk. This delighted the king who allowed them to stay on five conditions.

Parsis are also noted for their tremendous community help. They provide low rent housing to fellow Parsis like Marwadis. Self depreciating humor. Ardent bike lovers. "We love bikes because they don't talk back, like our wives". Love eggs. They are polite to everyone but mix socially only amongst  themselves. The first Parsis in Madras made money as dubashis and in opium trade but spent money on philanthropy.

They don't allow conversion into community and hence have the problem of shrinking numbers. There has been  a Population Implosion. This is a subject of earnest debate within the community, but has not resulted in any significant change. If they drop below twenty five thousand globally, they will be declared a tribe. Parsi priests in Madras will not do rites for cremated, only for those taken to Tower of Silence (in Mumabi), in accordance with the original Avestan traditions of Zoroastrians. Vultures are extinct in Chennai, so no Tower is feasible here.

You may like these other blog essays
2. A comparative timeline of Gujarat and Tamilnadu
3. Marriages in India - some statistics
4. Madras and its American connections
5. A Madras Day Interview - Sriram V & Sanjay Subramaniam
7. FW Ellis: An Englishman's Tamil inscription
8. A Welsh evening in Madras

Sunday, 28 May 2017

Atyantakaama Pallava’s Poem – a musical experiment

On the southern portion of the west facing wall in the Ganesha Ratha and on the northern wall of  the Dharamaraja Mandapam, one can find the same eleven stanza Sanskrit inscription, written in Pallava Grantha script. Word for word, they are the same text, identifying both as temples built by a Pallava King who called himself Atyantakaama (He of Endless Desires), and in both the temple is called Atyantakaama Pallava Ishvara Graham , that is, the house of Ishvara of Atyantakaama Pallava. Both are temples for Siva, as the text of the poems describe.

The poem is in anushtubh chandas, where each stanza has four parts, each of which has eight syllables. Some of the stanzas use a poetic style called virodha aabhaasa, which is a known style in Sanskrit of describing the same object using phrases that mean opposite things. Here the object is Siva, the God for whom Atyantakaama built these temples. The identity of this king Atyantakaama Pallava is the subject of scholarly debate, with opinion varying that it is Mahendra Pallava, his son Narasimha Pallava (alias Mahamalla), the latter’s grandson Parameshvara Pallava, or his son RajaSimha Pallava. The correct identity is irrelevant to the primary purpose of this essay, and the musical video accompanying it, which is to showcase the beauty of the poetry and its musical value.

Here is the video, with Sudharsanam’s rendering of the song. 

Here is the verse in Sanskrit, in the modern Devanagari script, for those can read it and need no translation:

संभवस्तिथिसंहारकारणं वीतकारणः
भूयात् अत्यन्तकामाय जगदां काममर्द्धनः
अमायः चित्रमायः असौ अगुनः गुणभाजनः
स्वस्थः निरुत्तरः जीयात् अनीशः परमेश्वरः
यस्य अङ्गुष्ट भराक्रान्त कैलास स दशानन
पातालं अगमन् मूर्धना श्रीनिधिस्तं विभर्ति अजं

Let us examine the first stanza. It reads:
sambhava stithi samhaara kaaraNam veeta kaaranaH
bhUyaat  atyantakaamaya jagatAm kAma mardanaH

My translation:
            Let He who is the cause of Creation, Preservation and Destruction, but himself without Cause,
            And is also the destroyer of Kaama (the God of Love)
            Grant to He of Endless Desires, the World.

You can see the mischievous play on words by the poet here, quite typical of the poetic inscriptions of Mahendra Varma Pallava, in his various cave temples at Mandagapattu, Dalavanur, Siyamangalam, Mahendravadi and Tiruchi. Atyantakaama (whether Mahendra himself, or one of his descendants), uses various epithets of Siva as birudas (titles) for himself, so the phrases may mean either Siva or the king, based on the context. Asking the Destroyer of Kaama to grant the whole world to one who calls himself the Pallava of Endless Desires, is the height of impudence. But it is also quite common in Hindu devotional Bhakti literature, especially in the Tamil country, where the devotee expects God to fulfill his or her desire.

Word meanings
sambhava - Creation
stithi - Preservation
samhaara - Destruction
kaaraNam, kaaranaH - Cause
veeta - without
bhUyaat  - grant
atyantakaamaya – to Atyantakaama
jagatAm – the world
kAma – Desire (also the name of the God of Love)
mardanaH - Killer

Let us examine the second stanza. It reads:
amAyaH  citramAyaH asau aguNaH guNabhAjanaH
svastaH niruttaraH jeeyaat anIshaH paramEshvaraH

My translation:
            Let Him win,
who is Non-Illusion but also himself the Great Illusionist,
            who is without qualities but Endowment of all qualities,
who is Self-Existent but without superior,
who has no Lord, but is the Supreme Lord

Virodha abhaasa in full flow. Lockwood believes the reference to Parameshvara here implies that the inscription was authored by the Pallava of the same name. Otherwise it is one of two stanzas (along with the sixth) where the king uses phrases only to describe Siva.

Word meanings
amAyaH  - Non-illusion (i.e, the Absolute Truth)
citramAyaH – the Great Illusionist
asau - him
aguNaH – He without quality (i.e One imossible to qualify)
            guNabhAjanaH – The Endowment of all qualities
svasthaH – Self Existent
niruttara - without Superior
jeeyaat – Let win
anIsha  - the Unmastered
paramEshvara – Ultimate Master

Let us examine the third stanza. It reads:
yasya angushta bharA krAnta kailAsa sa dashAnana
pAtAlam agaman mUrdhnA srinidhiH tam bibharti ajam

My translation:
He whose toe’s weight pressed Kailasa so hard that Ravana was pushed into the Netherworld,
Srinidhi (another title of Atyantakaama Pallava) bears Him, the Unborn (Siva).

Perhaps the Pallava bore a small lingam in his hair (or his crown). Here he gently mocks Ravana, who tried to lift Kailasa, but was pushed to the netherworld by an annoyed Siva for that audacity. So the Pallava comes across as more favored than the legendary Ravana. In the video, I’ve used a sculpture from the Kanchi Kailasanatha temple for this phrase, that I fancy might be of Siva resting his foot on Rajasimha.
 
Is this Siva's foot on Rajasimha Pallava?
Word meanings
yasya – whose
angushta – toe
bharA krAnta – weight
kailAsa – the Mountain Kailasa
sa - him
dashAnana –TenFaced (i.e. RavanaH)
pAtAlam - Netherworld
agaman - sent
mUrdhnA - head
srinidhi – the bearer of Prosperity (a title of the Pallava King)
tam - him
bibharti - bears
ajam – the Unborn (i.e Siva)

The beauty of these poems captivated me, and I wondered why they could not be rendered as song. My friend Sudharsanam immediately stepped up, set some of these stanzas to music (Sahana raga) and recorded them. I had the pleasure of  playing this at a seminar in Coimbatore, organized by the Rotary Club, where I was invited to speak on the Rock-Cut temples of the Pallavas. And what better visuals than the Atyantakaama’s sculptures at Mamallapuram to visually enhance the delight of the song?

I am surprised that such beautiful poems, in inscriptions, are not more popular among the literati. Not a single inscription is ever discussed in a class text book, which is a shame, considering the wonderful history and literature they represent. What a pity that only the literature of poets is taught in Indian schools and colleges, and not the poetry of kings, scientists, mathematicians, sculptors, etc.

These labeled collages shows all the sculptures used in the video.

Collage 1: Pictures from Dharamaraja Ratha


The pashupati image is from Arjuna’s Penance, the panel Rshbhaantika from Arjuna Ratha. The other sculptures are all from the middle floor of the Dharamaraja Ratha, except that of AtyantaKaama Pallava, which is on the ground floor western corner of the southern wall. While there are two Samhara Murthy sculptures, oddly there is none of KamaMardhana in Mamallapuram, even though the poem refers to this aspect of Siva in the first stanza.
Collage 2: Pictures from Shore temple and Olakkanesvara temple

In this other collage, the sculptures in the upper row are from the Shore temple, except the Gangadhara which is from the AdiVaraha Mandapam, a temple in worship. The sculptures in the lower row are from the Olakkaneshvara temple, on top of the main hill.

If you liked this song, you might enjoy this previous video which I made with a Tamil song, featuring sculptures of Siva from various temples.
  
For the controversy over authorship of these monuments, read Saurabh Saxena’s blog or Prof Swaminathan’s Powerpoints (I learn about Mallai from him).

My other blogs on Mamallapuram sculpture
மாமல்லபுரத்து உழைப்பாளர் சிலை 

A mathematician's poem - Mahavira in Ganita Sara Sangraha

ஆயிரம்திருதிராஷ்டிரர்கள் – சஞ்சய் சுப்பிரமணி கச்சேரி 2016